Kiedy w piątkowy wieczór 3 lipca 1908 roku robotnicy pracujący dla włoskiej ekspedycji archeologicznej odkładali już narzędzia po dniu pracy w piekącym słońcu Krety, jeden z nich w warstwie ciemnej ziemi wymieszanej z popiołem, węglem drzewnym oraz fragmentami ceramiki dostrzegł okrągły płaski przedmiot z gliny. Ekspedycja ta pracowała od dłuższego czasu na terenie Fajstos, gdzie w 1900 roku włoski archeolog Federico Halbherr odkrył ruiny minojskiego pałacu. Robotnik wydobył przedmiot i zaniósł Luigiemu Pernierowi, jednemu z uczestników ekspedycji Halbherra. Ten oczyścił go starannie, obejrzał ze zdziwieniem ciągi znaków jakimi pokryty był przedmiot i w dzienniku wyprawy zanotował, że “tej inskrypcji nie da się odczytać". Tak zaczyna się współczesna część historii Dysku z Fajstos - jednego z najsłynniejszych i jednocześnie najbardziej tajemniczych starożytnych znalezisk. Starożytnej jego historii nadal niestety nie znamy. Kto go wykonał i do czego służył? Ciągle nie wiadomo. W jednej kwestii pan Pernier miał rację - napis na Dysku po dziś dzień pozostaje nieodszyfrowany, choć prób jego odczytania ciągle nie brakuje. Co roku na adres Muzeum Archeologicznego w Heraklionie przychodzą rzekomo poprawne tłumaczenia inskrypcji Dysku z Fajstos.

Około 60 kilometrów na południowy zachód od stolicy Krety - Heraklionu znajdują się ruiny drugiego co do wielkości starożytnego pałacu -  Fajstos. Odwiedzając różne pałace minojskie Krety nie sposób nie porównywać ich ze sobą, a w przypadku Fajstos porównanie go z najsłynniejszym minojskim Knossos narzuca się samo. W moim odczuciu wypada ono na plus dla pałacu w Fajstos. Mniejszy niż mityczne Knossos, ale nadal wystarczająco wielki by zrobić wrażenie, bardziej kameralny i mniej okupowany przez zorganizowane wycieczki fakultatywne przez co fantastycznie się go ogląda i fotografuje. W przeciwieństwie do Knossos, które przypomina bardziej doskonale zorganizowany kombinat rozrywkowy (archeologiczny park rozrywki), w Fajstos bez trudu odnajdziemy ciszę i spokój, tak potrzebne podczas zwiedzania miejsc tak starych jak to.

Stary Port Wenecki w Rethymno || The Venetian Harbor of Rethymno

Od dłuższego już czasu staramy się znaleźć godnego następcę naszej starej mapy Krety wydanej przez Freytag&Berndt, z którą jeździmy po Krecie od samego początku. Pomijając jej fatalny fizyczny stan, za zmianą przemawia również to, że stała się ona już mało aktualna, gdyż została wydana jeszcze przed 2008 rokiem. Od tamtego czasu pojawiło się na Krecie całkiem sporo nowych dróg, a część szutrowych zyskała asfaltową nawierzchnię. Nadszedł więc najwyższy czas, aby kupić zupełnie nową mapę. Pod koniec ubiegłorocznej jesieni korzystając z promocyjnych cen w jednym z internetowych sklepów zakupiliśmy mapę uznanego wydawnictwa Terrain. Pokładaliśmy w niej spore nadzieje, tym bardziej, że zeszłoroczna próba wymiany mapy okazała się porażką.

Dziki krajobraz wybrzeża w Stavros || Wild coastal landscape in Stavros

Na temat faszerowanych warzyw nigdy nie miałam dobrego zdania. Zawsze kojarzyłam je z mdłym i niezbyt smacznym daniem. Do czasu aż trafiłam na grecki sposób przygotowania farszu. Proporcje oraz jego składniki są wręcz doskonałe, więc faszerowana papryka na dobre zagościła na naszym stole. Grecy po raz kolejny udowodnili, że wiedzą jak fantastycznie można przyrządzać warzywa.
Danie to potrzebuje sporej liczby składników jednak ich kompilacja smakuje wyśmienicie, więc nie powinno się żadnego eliminować. W przypadku gdy zostanie nam trochę farszu, można użyć go do faszerowania pomidorów. Też będą dobre, aczkolwiek papryka lepiej się sprawdza ze względu na specyficzny, wyrazisty smak. Tak jak i w przypadku innych dań, w których występuje feta nie należy używać jej polskich bądź niemieckich zamienników, gdyż sery te smakują zupełnie inaczej niż oryginalna grecka feta, która połączona ze sporą ilością ziół wyraźnie ożywia smak dania.